There is no translation available.

aleksandra bochenek ekslibris ciniba

Jaka miniatura może symbolizować nowoczesną bibliotekę otwartą? Jak na powierzchni kilku centymetrów kwadratowych zmieścić 54 km półek z prawie milionem książek? Jak przenieść na papier wirtualny świat nauki, technologię informacji, dobrą architekturę i ducha miejsca? Z odpowiedzią na te pytania zmierzyli się studenci Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Śląskiego.

 

W październiku 2013 r. w Instytucie Sztuki w Cieszynie, we współpracy z CINiBA w Katowicach został ogłoszony konkurs dla studentów na projekt ekslibrisu Centrum Informacji Naukowej i Biblioteki Akademickiej Uniwersytetu Śląskiego i Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach. W styczniu 2014 r. Jury nominowało 12 prac spośród 122 ekslibrisów 88 autorów. Na projekty te głosowali również Internauci. Decyzja Jury oraz wyniki plebiscytu w Internecie zostały ogłoszone 28 marca.

 

 

Wyniki:

 

I Nagroda – Aleksandra Bochenek


aleksandra bochenek 1. nagroda

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II Nagroda i Nagroda Publiczności – Michał Pisiałek

michał pisialek 2. nagroda i nagroda publiczności

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III Nagroda – Grzegorz Izdebski

Grzegorz Izdebski 3. Nagroda

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nagroda Dyrektora CINiBA – Ewa Brudny

 

Ewa Brudny Nagroda dyrektora CINiBA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Prace graficzne zostały wykonane tradycyjnymi metodami druku artystycznego, takimi jak: akwaforta, akwatinta, odprysk, sucha igła, litografia, mezzotinta, linoryt, miękki werniks oraz techniki mieszane.

 

O ekslibrisie

Ekslibris (Ex libris = z książek) to ozdobny znak własnościowy książki. Najczęściej jest to niewielka kartka z napisem, np. nazwiskiem właściciela czy nazwą instytucji, lub symbolem, naklejana na wewnętrznej stronie okładki książki. Ekslibris nie tylko wskazuje właściciela książki, ale przede wszystkim oznacza bibliofilskie nastawienie do książek. Ekslibris jest najszlachetniejszym sposobem oznaczania własności książki, gdyż jako miniaturowe dzieło sztuki graficznej budzi uczucia estetyczne, stanowiąc jednocześnie dowód kultury jej właściciela.

Tworzeniem znaków własnościowych książki zajmowali się najwięksi artyści.  W XVI wieku, kiedy grafika ekslibrisowa osiągnęła bardzo wyskoki poziom, byli to m.in. Albrecht Dürer, czy Hans Holbein młodszy. Zainteresowanie tą formą wypowiedzi artystycznej, po kryzysie w okresie rozbiorów Polski, wzrosło ponownie na przełomie XIX i XX wieku, kiedy zapanowała moda na zbieractwo znaków książkowych.  Wysoki poziom artystyczny grafiki ekslibrisowej utrzymuje się do dzisiaj.

Polska po Niemczech, Szwajcarii i Francji należy do krajów o najstarszych tradycjach ekslibrisowych. Właścicielem najwcześniejszego ekslibrisu polskiego (1516) był prymas Maciej Drzewicki – humanista i mecenas kultury. Pierwszymi bibliofilami oznaczającymi swoje zbiory ekslibrisami byli członkowie rodzin królewskich, dostojnicy duchowni i świeccy, profesorowie i wychowankowie Akademii Krakowskiej. Pierwsze ekslibrisy powstawały właśnie w Krakowie, m.in. w oficynach Jana Hallera i Hieronima Wietora.

Tradycja ekslibrisu w bibliotekach sięga epoki oświecenia. Spośród księgozbiorów publicznych pierwsza zaczęła używać znaku własnościowego Biblioteka Rady Miejskiej w Gdańsku. Słynnymi bibliofilami byli bracia Załuscy, twórcy pierwszej w Polsce i jednocześnie pierwszej na świecie biblioteki narodowej, tzw. Biblioteki Załuskich.

Naukowa i artystyczna wartość ekslibrisu:

- cenny materiał do badania dziejów bibliotek i czytelnictwa;

- źródło informacji o właścicielu i charakterze jego księgozbioru;

- pozwala prześledzić, jak kształtowały się upodobania artystyczne ludzi książki, kultury;

- odzwierciedla style panujące w sztuce;

 

Ekslibrisy Biblioteki Uniwersytetu Śląskiego (BUŚ)

W 1993 roku, z okazji 25-lecia Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, staraniem Biblioteki Głównej UŚ została wydana Teka ekslibrisów. Na zbiór liczący 10 projektów składają się prace takich twórców, jak: Zygmunt Acedański, Wojciech Barylski, Janina Biała, Antoni Jan Gołębniak, Wojciech Klucznik i Konstanty Maria Sopoćko.

Udostępnij